Przebarwienia zębów wynika z gromadzenia się barwników zarówno na powierzchni szkliwa, jak i wewnątrz tkanek twardych zęba. Mogą one być efektem istniejących chorób ogólnych np. chorób genetycznych, schorzeń trzustki, zaburzeń hormonalnych, a także chorób krwi.

• Wybielania zębów próbowano od wieków i na różne sposoby. Używano w tym celu np. popiołu drzewnego, sproszkowanego rogu jelenia, kredy, soli. Warto zwrócić uwagę na sodę – jako wybielacza używały jej nasze babcie i matki, a i dziś jest składnikiem niektórych past do zębów.
• Zabiegi rozjaśniania zębów środkami chemicznymi są zarezerwowane jedynie dla osób powyżej 16 roku życia. Nie powinni im poddawać się także kobiety w ciąży i epileptycy.
• Po wybielaniu zwykle pojawia się nadwrażliwość zębów (ustępuje po upływie 1–2 dni).
• Zęby martwe nie poddają się takiemu wybielaniu i trzeba je rozjaśnić od wewnątrz, a sam preparat wybielający wprowadza się do kanału zęba.
• Nie można wybielić również plomb i koron, więc może okazać się konieczna ich wymiana, aby całe uzębienie miało jednolity odcień.
• Przez ok. 2 godziny po zabiegu nie można jeść, a pić wolno wyłącznie wodę mineralną.
• Przez 2 doby należy stosować tak zwaną białą dietę i unikać takich napojów i pokarmów, które mogłyby zabarwić szkliwo (chociażby kawa, herbata, cola, soki owocowe, buraki, czerwona papryka, jagody). Nie wolno także palić.
• Efekt wybielania utrzymuje się do 2 lat. Aby spowolnić proces wnikania barwników w szkliwo, warto stosować pasty wybielające.

Wybielamy metodą nakładkową. Składa się ono z dwóch etapów. Pierwszy z nich to wybielanie w gabinecie, a drugi to etap domowy. Na pierwszej wizycie stomatolog robi specjalny odlew naszych dwóch łuków zębowych, a na ich podstawie przygotowuje nakładki. Proces trwa około 2 tygodnie.